ALENÇON - LISIEUX (1873-1888)Pochodziła z Alençon. Jej ojciec był zegarmistrzem i jubilerem, a matka - koronkarką. Mieli ośmioro dzieci, z których czworo zmarło we wczesnym dzieciństwie. Pozostały im cztery córki, a gdy pani Martin zbliżyła się do czterdziestki okazało się, że znów jest w ciąży.
Teresa przychodzi na świat 2 stycznia 1873 roku. Jest radosną i nad wyraz żywą dziewczynką. Po roku spędzonym u mamki (matka nie może jej karmić) otaczana jest najczulszą miłością przez rodziców. W rodzinie uczy się głębokiej wiary i dobroczynności. Wszystko układa się dobrze, lecz w sierpniu 1877 roku rodzina przeżywa dramat - Zelia Martin umiera na raka piersi. Teresa ma wówczas cztery i pół roku.
Dla małej Tereski jest to ogromny wstrząs. Wybiera swą siostrę Paulinę na drugą matkę, rana jest jednak bardzo głęboka i upłynie 10 lat nim zupełnie się zabliźni.
Pan Martin sam musi wychować swoje pięć córek. Ulega namowom szwagra - aptekarza z Lisieux i cała rodzina przenosi się do tego miasta. Zamieszkują w domu zwanym Buissonnets. Teresa dobrze się czuje, lecz pięć lat, które spędzi w szkole benedyktynek na zawsze pozostaną dla niej "najsmutniejszymi w życiu". Dobrze się uczy, jest jednak nieśmiała i nie umie poradzić sobie z uczniowskimi problemami.
Odejście Pauliny, która wstępuje do Karmelu w Lisieux otwiera spowodowaną przez śmierć matki ranę. W wieku dziesięciu lat Teresa poważnie rozchorowuje się. Pojawia się osłabienie odporności psychicznej, przywidzenia, jadłowstręt. Medycyna okazuje się bezsilna. Rodzina modli się za nią w łączności z Karmelem.
13 maja 1883 roku Teresa dostrzega, że figurka Najświętszej Marii Panny uśmiecha się do niej. Doznaje wtedy cudownego uzdrowienia.
Rok później, 8 maja 1884 roku, dziewczynka przystępuje do I Komunii Świętej. Jest to dla niej "połączenie miłości". Jezus daje się jej, a ona oddaje się Jemu. Teresa zaczyna myśleć o tym, by zostać karmelitanką.
Odejście do Karmelu kolejnej siostry, Marii, zupełnie ją rozstraja. Cierpi z powodu prześladujących ją skrupułów, jest przerażona i do przesady płaczliwa.
Chciałaby w końcu uwolnić się od tego i dojrzeć wewnętrznie. W noc Bożego Narodzenia 1886 roku dokonuje się w niej prawdziwe "nawrócenie", które zmienia ją w "silną kobietę". Dzieciątko leżące w żłóbku, wcielone Słowo Boże poprzez Eucharystię udziela jej mocy.
Czuje się wystarczająco silna, by walczyć o wstąpienie do Karmelu i pokonać wszystkie przeciwności. Musi przekonać ojca, wuja, duszpasterza klasztoru, biskupa. Odkrywa, jak pisze w swoich wspomnieniach, swoje powołanie: chce zbawiać grzeszników wraz z Jezusem Ukrzyżowanym. W wieku czternastu lat Teresa postanawia trwać u stóp Krzyża, by "zbierać boską krew i dawać ją duszom". Jej powołaniem jest kochać Jezusa i sprawiać, by był kochany.
Kiedy dowiaduje się o mordercy, który zabił trzy kobiety w Paryżu, modli się za niego chcąc za wszelką cenę uchronić go od piekła. Henri Pranzini zostaje osądzony i skazany na śmierć przez ścięcie na gilotynie. W ostatniej chwili jednak całuje Krzyż! Teresa płacze z radości. Jej prośby zostały wysłuchane. Pranziniego nazywa swym "pierwszym dzieckiem".
Podczas pielgrzymki do Rzymu prosi Ojca Świętego Leona XIII o pozwolenie wstąpienia do Karmelu w wieku 15 lat. Otrzymuje wymijającą odpowiedź, którą uważa za fiasko. A jednak, 9 kwietnia 1888 roku, na zawsze opuszcza ojca, siostry, dom w Buissonnets, psa Toma.SAMOTNA DROGA W KARMELU (1888-1897)
Jest szczęśliwa, bo jest tu "na zawsze uwięziona" z Nim... i 24 siostrami. Mężnie znosi wszystkie niedogodności życia wspólnotowego, zimno, oschłość pojawiającą się często na modlitwie, uczuciową pustkę (pomimo obecności dwóch rodzonych sióstr). Najbardziej cierpi jednak z powodu choroby psychicznej ojca. Jest to dla niej następny dramat rodzinny. Pogrąża się w modlitwie rozmyślając o Cierpiącym Słudze Pańskim z 53 rozdziału Księgi Izajasza i męce Chrystusa. Ciąży jej atmosfera Karmelu w Lisieux, gdzie panuje strach przed Bogiem postrzeganym przede wszystkim jako surowy sędzia. Pragnie Miłości, zachwyca się "Żywym Ogniem Miłości" św. Jana od Krzyża.
W roku 1891 (Teresa ma wówczas 18 lat), pewien ksiądz zachęcają, by śmiało rzuciła się w "fale miłości i zaufania". Sama nie miała dość odwagi potrzebnej do zejścia z przyjętej we wspólnocie drogi, przy której obstaje nawet jej siostra Paulina - Matka Agnieszka od Jezusa, wybrana w 1893 roku przeoryszą.
W 1894 roku umiera ojciec. Celina, która do tej pory opiekowała się nim, wstępuje do Karmelu.
W tym okresie, po latach poszukiwań, siostra Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza (takie jest jej pełne imię, które oddaje jej powołanie) odkrywa drogę dziecięctwa duchowego. Odkrycie to przemieni zupełnie jej życie. Otrzymuje łaskę głębokiego poznania Ojcostwa Boga, który nie jest niczym innym jak tylko Miłością Miłosierną. Wyrazem tej Miłości jest Jezus, wcielony Syn Boży. Dzięki łasce chrztu życie każdego chrześcijanina, jest życiem dziecka Bożego, "syna w Synu", który z nieskończoną ufnością zwraca się do Ojca. "Jeśli nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego" - mówi Jezus (Mt 18, 3).
Podczas gdy w jej czasach nieliczni ofiarują się Bożej Sprawiedliwości, "słaba i niedoskonała" Teresa oddaje się Miłości Miłosiernej. Ma to miejsce podczas Mszy w Niedzielę Trójcy Świętej, 9 czerwca 1895 roku.
Ten całkowity dar z siebie wewnętrznie ją "odnawia i spala w niej wszelki grzech. Coraz bardziej przejmuje ją los grzeszników nie znających Miłości Miłosiernej. Podczas Świąt Wielkanocnych 1896 roku wchodzi w głęboką "noc", z którą walczyć będzie swą wiarą i miłością. Postępująca gruźlica niszczy jej zdrowie i wycieńcza organizm. Ostatnie siły wykorzystuje na przekazanie swej "drogi dziecięctwa" pięciu nowicjuszkom, którymi się opiekuje i dwóm braciom duchowym, misjonarzom pracującym w Afryce i Chinach.
Cierpienia swoje łączy z męką Chrystusa w Getsemani i na Krzyżu. Osłabiona przez krwotoki zachowuje jednak swój uśmiech, podtrzymując na duchu siostry, przerażone perspektywą śmierci w strasznych męczarniach. Z posłuszeństwa, aż do utraty sił, kontynuuje spisywanie wspomnień. Opiewa w nich "miłosierdzie Pana" w swym krótkim życiu. Modli się o to, by mogła po śmierci "czynić dobrze na ziemi, aż do końca świata". Z właściwą sobie pokorą przepowiada, że jej pośmiertną misją będzie "dawanie małej drogi duszom". Umiera 30 września 1897 roku.
W jednym ze swych rękopisów Teresa napisała o swym pragnieniu bycia "kapłanem, diakonem, prorokiem, doktorem (Kościoła), misjonarzem, męczennikiem". Krótko mówiąc, chciała być wszystkim. Odkryła, że jej powołaniem jest być "Miłością w sercu Kościoła" jej Matki.
W rok po jej śmierci ukazała się utworzona z jej pism książka "Dzieje Duszy", która podbiła świat. Ukryte życie Teresy stało się światłem dla całego świata. Trwa to już od stu lat...

.......................................................................................................................................................

Święta Tereso, której niebem jest czynienie dobra na tej ziemi.
Racz rzucić na nas obfity deszcz róż łask Jezusowych.
Módlmy się:
Boże, któryś rzekł: Jeśli nie staniecie się jako dziatki, nie wejdziecie do Królestwa niebieskiego , daj nam, prosimy w pokorze i prostocie ducha tak w ślady świętej Dziewicy Teresy wstępować, byśmy wieczną nagrodę otrzymać mogli. Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha Świętego, Bóg na wieki wieków. Amen.
O umiłowany Kwiecie Jezusa, uśmiechnij się do nas, a przez niewysłowioną słodycz Jego Dziecięctwa spełnił obietnicę twoją: rzuć na nas i na wszystkich ludzi deszcz róż, który by nam przypomniał nieskończoną miłość Boga naszego i wiekuiste wesele, jakie nam zgotował w niebie, gdzie mamy nadzieję wraz z tobą miłosierdzie Jego wyśpiewać na wieki. Amen. 
O święta Tereso od Dzieciątka Jezus, przez przedziwną moc czynienia cudów jaką cię Bóg obdarzył, uproś mi łaskę ..., o którą z ufnością proszę Boga, za twoim wstawiennictwem. Amen.