Różaniec XXI wieku - Różańcowa Karta - Nowa forma - Modlitwa ta sama

...........................................................................................................................
 

.......................................................................................................................................
 

Cześć św. Stanisława Szczepanowskiego w Polsce

Męczeństwo św. Stanisława oraz liczne cuda, jakie zdarzały się za jego wstawiennictwem, zjednały mu cześć w całej Polsce. Cześć tę okazywał nietylko lud polski, ale objawiali ją także królowie polscy i wielcy wodzowie. W przeddzień koronacji udawał się każdorazowo król pieszo na Skałkę, aby przebłagać św. biskupa za straszną zbrodnię, popełnioną przez poprzednika jego, Bolesława Śmiałego. Nazajutrz przed grobem św. Stanisława, na Wawelu, odbywała się koronacja królewska.

Sztandary zdobyte na nieprzyjaciołach zawieszano u grobu św. Stanisława. Władysław Jagiełło zawiesił 51 chorągwi, zdobytych na krzyżakach pod Grunwaldem. Hetman Jan Tarnowski, pobiwszy Wołochów pod Obertynem, zawiesił trzy zdobyte nieprzyjacielskie sztandary. Wreszcie Jan III Sobieski zawiesił chorągiew Wielkiego Wezyra, zdobytą pod Wiedniem.

Liczne legendy świadczą również o popularności tego wielkiego świętego. Ogólnie znaną jest legenda o cudownym wskrzeszeniu Piotrawina. Biskup Stanisław nabył wieś od szlachcica, nazwiskiem Piotrawin. Po śmierci Piotrawina, bratankowie jego wytoczyli skargę biskupowi, utrzymując, że przywłaszczył sobie wieś bezprawnie. Daremnie dowodził biskup, że należytą zapłatę uiścił zaraz przy kupnie. Król Bolesław Śmiały, który dawnym zwyczajem sądy sprawował, choć niechętnie usposobiony dla biskupa, zdumiał, słysząc zarzut, uczyniony dostojnikowi Kościoła. Biskup, nie mając świadków, prosił o trzy dni zwłoki; udał się na grób Piotrawiny i modlił się gorąco, aby sam dał świadectwo prawdzie. Wtedy stał się niezwykły cud - Piotrawin wstał z grobu i stanąwszy przed sądem, oznajmił królowi, że odebrał należną zapłatę. Król, przerażony widokiem wskrzeszonego zmarłego, uwierzył cudownemu świadectwu i uznał biskupa niewinnym.

W wiosce Piotrawin pokazują do dziś dziwnego kształtu lipę, jak gdyby odwróconą korzeniami do góry. Jak głosi legenda, św. Stanisław odprowadziwszy, po dokonanym cudzie, Piotrawinę do grobu, zerwał gałązkę lipy i wsadził ją cieńszym końcem do ziemi, mówiąc: "Rośnij na pamiątkę!" Lipa ta, mająca obecnie przeszło 880 lat, otoczona jest brzozowym płotem z kamiennymi słupkami w narożnikach; według legendy słupki te, niegdyś drewniane, skamieniały w chwili, gdy rzucono tak niesłuszne oskarżenie na biskupa. We wsi Piotrawinie śpiewa lud co niedzielę po sumie, powtarzając trzykrotnie:

Święty Stanisławie,
Tyś u Boga w sławie,
Biskupie krakowski,
Módl się za lud polski.

Inna, dobrze znana legenda mówi o cudownym zrośnięciu się poćwiartowanego ciała biskupa. Po morderstwie dokonanym przez Bolesława Śmiałego, żołnierze królewscy wywlekli ciało męczennika przed kościół i tam rozrąbali je na 72 części. Gdy zjawili się księża, by zabrać święte szczątki, znaleźli ciało zrośnięte bez śladu blizn, a nad nim unosiły się 4 orły, które zebrały rozrzucone szczątki i strzegły ich. Brakowało tylko jednego palca, który wpadł do pobliskiej sadzawki i połknięty został przez rybę. Od ryby tej biła jasność wielka nad wodą; wydobyto więc rybę i znaleziono w niej palec, który przyłożony do ciała zrósł się z nim natychmiast. Wodę z sadzawki tej uważano jako cudowną, i rozwożono dawniej w dużych naczyniach po całym kraju, a sadzawkę nazywano "kropielnicą Polski". Do dziś dnia chorzy na oczy używają tej cudotwórczej wody i zabierają w buteleczkach do domu. W r. 1680 otoczono sadzawkę murem z ciosowego kamienia, a w środku wzniesiono figurę św. Stanisława.

......................................................................................................................................

strona główna   wzory: Maryja    wzory: Jezus    wzory: Święci    wzory: Papież    wzory: okolicznościowe    wzory: indywidualne   wzory: ślubne   jak odmawiaćś

............................................................................................................................................................

Jak Św. Stanisław wskrzesił komesa Piotra

Tymczasem nadszedł dzień trzeci, a biskup udał się do kościoła piotrawińskiego, by tam odprawić Mszę św, w sąsiedztwie zaś zgromadzili się na wiec król, książęta i wielka rzesza ludu. Biskup Stanisław tedy, zakończywszy obrządki, jak stał, w szatach pontyfikalnych i w infule, wyszedł na próg kościoła, tam gdzie pochowane było ciało Piotra, po czym polecił rozkopać mogiłę i otworzyć grób. Następnie ukląkł i ze łzami rzekł do Pana: "Zmiłuj się nad nami, Boże Wszechmocny, który panujesz tak nad żywymi, jak umarłymi! Broń sprawy Twojej i dopomóż do zwycięstwa sprawiedliwości Twojej, ponieważ ludzie podeptali prawdę. Przywołaj, prosimy Cię, Panie, ze snu śmierci do życia sługę Twego Piotra, podnieś go z prochu nędznego po upływie trzech lat, aby dał świadectwo prawdzie, bo Ty przecież wskrzesiłeś z grobowca Łazarza już cuchnącego po czterech dniach, aby wielbione i chwalone było imię Twoje na wieki wieków". A skoro ci, co byli przy tym, odpowiedzieli: "Amen", powstał z modłów, pastorałem dotknął trupa i rzekł mocnym głosem: śW imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego! Piotrze, wstań, który śpisz, i powstań z martwych, aby okazała się na Tobie wszechmoc Trójcy Świętej. Wstań - powtórzył - i wystąp na środek! Oddaj cześć Bogu, składając świadectwo prawdzie, aby wzmogła się ufność wiernych, a zamknęły się usta głoszących nieprawość!". I od razu przy wszystkich Piotr podniósł się, a biskup podał mu rękę, pomógł mu wyjść z grobu i poprowadził go na wiec.
Stanąwszy na wiecu, rzekł św. Stanisław do króla: śOto jest ten Piotr, którzy umarł, a przecie stoi przed wami żywy. Świadectwo jego własnego głosu powinno mieć dla was większe znaczenie, niż sprowadzanie świadków lub przedkładanie dokumentów. Zapytajcie go, czy on jest tym, który mi sprzedał wieś i otrzymał za nią równowartość w pieniądzach. Wielu z was zna go osobiście, grób jest otwarty, prawda oczywista, zmartwychwstanie jego dokonało się mocą Bożą przed chwilą na waszych oczach. Nie ma tu miejsca na cień niedowiarstwa, z oczu waszych usuńcie wszelką mgłę wątpliwości; i nie myślcie, że to duch, bo duch nie ma ciała i kości jak on". Król i cały tłum ludu stali zdumieni i oniemiali na widok tak niezwykłego cudu. Rodzina zaś, krewni i znajomi Piotra, widząc, co się z nim stało na ich oczach, nie mogli już ani nie mieli ochoty szukać żadnych wykrętów. Następnie zmarły Piotr, który teraz stał żywy przed nimi, odezwał się do swych krewnych, pytając, czy go poznają. Potem napomniał ich, aby pokutę czynili za to, że chcieli skrzywdzić i narazili na kłopoty męża świętego i sprawiedliwego, bo gdyby poniechali tego, czekałoby ich wiele kar i mąk - po czym dodał: śWy sami wiecie, że nie mieliście żadnego udziału w mojej ojcowiźnie, odkąd sprzedałem ją biskupowi Stanisławowi".
A zwracając się do króla i do reszty ludu, rzekł: śOtom zmartwychwstał na prośby i dzięki zasługom tego świętego męża, i z woli Bożej przychodzę tutaj, by dać świadectwo prawdzie. Stwierdzam tedy uroczyście przed wami wszystkimi, że sprzedałem biskupowi krakowskiemu Stanisławowi Piotrawin, dawniejszą moją ojcowiznę, że otrzymałem zań równowartość pieniężną oraz że krewni moi nie mają do tej wsi żadnych praw. Świadkowie zaś, którzy uczestniczyli przy tym akcie, a uchylili się od złożenia świadectwa pod wpływem strachu, przekupstwa, z życzliwości dla moich krewnych lub z nienawiści dla biskupa, muszą wiedzieć, że o ile nie będą pokutować za swój występek, to nie będą dopuszczeni do oglądania Boga, który jest prawdą". Król zatem i jego współsędziowie, stwierdziwszy prawdziwość dowodu i wiarygodność takiego świadectwa, jednogłośnie orzekli, iż biskup miał słuszność i oddali wieś w jego posiadanie, bez czyjegokolwiek sprzeciwu. W jaki zaś sposób wspomniana wieś wyszła następnie z władania Kościoła, o tym nie teraz pora mówić.
Gdy się to stało, rzekł św. Stanisław do rycerza Piotra: śJeśli chcesz i myślisz, że tak będzie dobrze dla ciebie, to za twój trud i zasługę uproszę ci u Boga jeszcze kilka lat życia". Na to Piotr odparł: śDziękuję waszej świątobliwości, ojcze wielebny, ale wolę, abyś mnie złożył z powrotem w moim grobie, ponieważ już krótko tylko za moje winy mam cierpieć kary czyśćcowe, a potem z miłosierdzia Bożego radośnie odejdę do krainy wiecznego spoczynku". Jest też rzeczą prawdopodobną, że ów Piotr mógł z łaski Bożej odpowiedzieć na wiele pytań ludzkich i wedle tego, na co kto zasłużył zapowiadał dobrym dobre rzeczy, a złe złym, i ostrzegał, aby się poprawili, skoro wiara i świętość błogosławionego męża sprawiły, że powstał z martwych dla obrony prawdy.
Usłyszawszy to życzenie Piotra, św. Stanisław odprowadził go na cmentarz w towarzystwie wielkiego tłumu ludzi; on zaś na oczach wszystkich wszedł do grobu, położył się, poprosił, by modlono się za nim do Boga, polecił się przysypać ziemią i oddał Bogu ducha. Św. Stanisław odprawił modły nad jego grobem, a wygłosiwszy do ludu krótką naukę, udzielił pasterskiego błogosławieństwa, i wraz z orszakiem wrócił do siebie, dzięki czyniąc wszechmocnemu Bogu. A w nikim nie powinien budzić wątpliwości ten nadzwyczajny fakt, iż Piotr zmartwychwstał po trzech latach, aby dać świadectwo prawdzie.

Legenda na dzień św. Stanisława, na podstawie "Złotej legendy" Jakuba de Voragine

............................................................................................................................................................

Linki do Parafii pod wezwaniem Św. Stanisława Biskupa Męczennika:
-  Parafia Św. Stanisława Bpa i Męczennika w Buku - http://www.zascianek.pl/buk
-

 
Zobacz zdjęcia Różańcowej Karty