Sw.
Krzysztof - więcej...
"Jak Krzysztof cały świat
na barkach dźwigał"
Olbrzym - tak najczęściej określano
Krzysztofa. Był człowiekiem wielkiego wzrostu i groźnej twarzy, a na długość
liczył sobie 12 łokci. Służąc u pewnego pana, powziął myśl, aby poszukać sobie
największego pana, jaki jest na świecie, i do niego na stałe zaciągnąć się na
służbę. Udał się zatem do jednego wielkiego króla, o którym wieść głosiła, że
nie ma nadeń większego pana na świecie, a król chętnie zatrzymał go na swoim
dworze.
Pewnego dnia jednak jakiś bard wędrowny śpiewał przed królem pieśń, w której
często wspominał o diable, a król, który wyznawał wiarę Chrystusową, ilekroć
usłyszał imię diabła, żegnał się znakiem krzyża.
Gdy Krzysztof zapytał o to króla, ten nie chciał mu wyjawić, dlaczego tak czyni
i co ten znak oznacza, ale wtedy Krzysztof rzekł: "Jeśli mi tego nie powiesz,
nie zostanę dłużej u ciebie". Król odpowiedział wreszcie: "Ilekroć usłyszę, że
ktoś wspomina diabła, ubezpieczam się tym znakiem w obawie, aby mnie szatan nie
zagarnął pod swą władzę i nie szkodził mi". Na to Krzysztof: "Zawiodłem się
zatem, uważając, że znalazłem największego i najpotężniejszego pana na świecie".
Odszedł tedy od tego króla i poszedł szukać diabła.
A gdy wędrował przez jedną pustynię, zobaczył wielki orszak rycerzy, z których
jeden, dziki i groźny, zbliżył się doń i zapytał, dokąd idzie. "Idę na
poszukiwanie diabła - odparł Krzysztof - aby wziąć go sobie za pana". A on na
to: "Jam jest tym, którego szukasz". Ucieszył się Krzysztof i uznał go swoim
panem. Gdy jednak wędrowali razem, spotkali przy ruchliwej drodze znak krzyża, a
diabeł na jego widok uciekł przestraszony, zszedł z drogi, poprowadził
Krzysztofa przez bezludne wertepy i za jakiś czas dopiero wrócił na drogę.
Krzysztof, widząc to, ze zdziwieniem zapytał go, dlaczego w takim pomieszaniu
opuścił gościniec. Diabeł nie chciał tego jednak żadną miarą wyjawić i dopiero
gdy Krzysztof zagroził odejściem, rzekł: "Pewien człowiek, zwany Chrystusem, był
przybity do krzyża, a ja ilekroć zobaczę Jego znak, trwożę się wielce i
uciekam". Na to Krzysztof: "A zatem ów Chrystus jest większy i potężniejszy do
ciebie Na darmo tedy trudziłem się i nie znalazłem jeszcze największego pana na
świecie. Ale teraz bądź zdrów, bo myślę cię opuścić, a szukać tego Chrystusa".
Po długim szukaniu kogoś takiego, kto by mógł mu powiedzieć o Chrystusie, trafił
wreszcie do pewnego pustelnika, który opowiedział mu o nim i starannie wyuczył
go prawd wiary. Gdy Krzysztof nie chciał służyć nowemu panu postem i modlitwą,
zapytał pustelnik: "A czy znasz taką rzekę, przez którą przeprawa jest
niebezpieczna i w której wielu podróżnych ginie". "Znam" - odrzekł Krzysztof. A
on na to: "Skoro jesteś taki wielki i mocny, to jeśli osiedlisz się nad tą rzeką
i będziesz wszystkich przeprawiał, będzie to na pewno miłe królowi Chrystusowi,
któremu chcesz służyć, i ufam, że tam ci się objawi".
Udał się zatem nad ową rzekę, zbudował tam sobie mieszkanie i mając w rękach
zamiast laski długą żerdź, którą podpierał się w wodzie, niestrudzenie
przeprawiał wszystkich podróżnych. Minęło już wiele dni, gdy raz spoczywając w
swym domku, usłyszał głos jakiegoś dziecka, które wołało tymi słowy:
"Krzysztofie, wyjdź na dwór i przepraw mnie!". Wyszedł na wołanie i zobaczył nad
brzegiem rzeki nieznanego sobie chłopca, który go usilnie prosił, by go
przeprawił. Krzysztof posadził sobie dziecko na ramionach, wziął laskę i wszedł
w rzekę. Lecz oto woda w niej zaczęła powoli wzbierać, a chłopiec ciążył mu tak,
jakby był z ołowiu, i im bardziej posuwał się naprzód, tym bardziej fala się
wzdymała, a chłopiec coraz bardziej przygniatał jego ramiona nieznośnym ciężarem
tak, że znalazł się w nader trudnym położeniu i poważnie lękał się o siebie. Gdy
na koniec z biedą pokonał trudności i przebrnął rzekę, postawił chłopca na
brzegu i rzekł doń: "O wielkie niebezpieczeństwo przyprawiłeś mnie, chłopcze, i
tak mi ciążyłeś, że gdybym miał cały świat na sobie, nie czułbym chyba większego
ciężaru". A na to chłopiec odparł: "Nie dziw się, Krzysztofie, bo miałeś na
sobie nie tylko cały świat, lecz niosłeś na swych ramionach także Tego, który
stworzył ten świat. Ja bowiem jestem królem twoim, Chrystusem, któremu tutaj
służysz. Abyś wiedział, że prawdą jest to, co mówię, wbij, gdy wrócisz, laskę
twą w ziemię koło twego domku, a rano zobaczysz, że ona zakwitnie i obrodzi". To
mówiąc zniknął z jego oczu. Krzysztof zaś powróciwszy, wbił laskę w ziemię, a
gdy rano wstał, ujrzał, że wydała liście i owoce jak palma.
Fragmenty ze "Złotej legendy" Jakuba de Voragine
|
Św. Krzysztof
