¶w. Antoni z Padwy

Urodził się w Lizbonie w Portugalii 1195 r. Na chrzcie otrzymał imię Fernando. Według podania, jego rodzicami byli Maria i Marcin Boglioni. W tym mie¶cie uczęszczał do szkoły katedralnej i zapewne około 15. roku życia wstąpił do klasztoru kanoników regularnych ¶w. Augustyna. Po dwu latach przeniósł się do klasztoru Santa Cruz w Coimbrze. W roku 1219 otrzymał ¶więcenia kapłańskie. Rok później Ferdynand był ¶wiadkiem pogrzebu w Coimbrze, pięciu franciszkanów, zamordowanym przez mahometan w Maroku. 
¶w. Antoni poznawszy duchowo¶ć ¶w. Franciszka z Asyżu, za wiedzą swoich przełożonych, przeniósł się do franciszkanów, przyjmując ich habit i zmieniając swoje chrzestne imię na Antoni. Pragnął pój¶ć w ¶lady męczenników i dlatego udał się z posługą misyjną do Maroka, jednakże tam ciężko zachorował i musiał wracać do kraju. Zastała go jednak na Morzu ¶ródziemnym burza i zapędziła jego statek na Sycylię, skąd pojechał na kapitułę generalną zakonu do Asyżu. Po skończonej kapitule oddał się pod władzę brata Gracjana, prowincjała Emilii i Romanii, który wyznaczył mu pustelnię w Montepaolo w pobliżu Forli we Włoszech. Wkrótce ¶w. Antoni dał się poznać jako wybitny kaznodzieja, więc ustanowiono go głównym kaznodzieją zakonu i wysłano czym prędzej na głoszenie Słowa Bożego i zwalczanie błędnowierców. Odtąd ¶więty przemierzał miasta i wioski nawołując do poprawy życia i pokuty. Dar wymowy, jego język niezwykle obrazowy i plastyczny, ascetyczna postawa, żar i towarzyszące mu cuda gromadziły przy nim tak wielkie tłumy, że musiał głosić kazania na placach, gdyż żaden ko¶ciół nie mógł pomie¶cić słuchaczy. 
W latach 1225-1227 ¶w. Antoni udał się z kazaniami do południowej Francji, gdzie z całą mocą zwalczał szerzącą się tam herezje katarów (albigensow). Kiedy powrócił do Italii, na kapitule generalnej, został wybrany prowincjałem Emilii i Mediolanu. 
Sława kaznodziejska ¶w. Antoniego dotarła do Rzymu. Papież Grzegorz IX poprosił ¶w. Antoniego w 1228 r., aby wobec niego wygłosił kazanie i także głosił słowo Boże dla pielgrzymów licznie przybywających do Rzymu. Wywarło ono na papieżu tak silne wrażenie, że nazwał ¶więtego "Arką Testamentu". Papież polecił ¶więtemu, by wygłaszał kazania do tłumów pielgrzymów, którzy przybywali do Rzymu. Na pro¶bę kardynała Ostii, Rajnolda Conti, późniejszego papieża Aleksandra IV, ¶więty napisał Kazania na ¶więta. Wygłosił tam też kazania wielkopostne.
"A zatem proszę was, niechaj zamilkną słowa, a odezwą się czyny. U nas tym czasem pełno słów, ale czynów prawdziwe pustkowie ... Mowa za¶ jest skuteczna wówczas, kiedy przemawiają czyny". (fr. kazania ¶więtego)
W roku 1230, na kapitule generalnej, ¶w. Antoni zrzekł się urzędu prowincjała i udał się do Padwy. Zachorował na wodną puchlinę. Opadając z sił, zatrzymał się w niewielkim klasztorze klarysek w Arcella k. Padwy, gdzie w piątek wieczorem, 13. czerwca 1231 roku umarł, mając 36 lat. Pochowano go w Padwie, w ko¶ciółku Matki Bożej. 
W następnym roku (30 V 1232) papież Grzegorz IX kanonizował Antoniego, natomiast papież Pius XII ogłosił go w roku 1946 doktorem Ko¶cioła. 
¶w. Antoniego jako swojego patrona uznają franciszkanie, siostry antonianki i antoninki, mieszkańcy Lizbony, górnicy, małżonkowie, narzeczeni, położnice, ubodzy. Wzywano ¶w. Antoniego jako orędownika w przypadku bezpłodno¶ci, w sprawach rodzinnych, podczas zarazy bydła. Najbardziej jest dla nas znany jako patron ludzi i rzeczy zagubionych, patron cierpiących na choroby skóry, zwierząt domowych, wikliniarzy, biednych, Portugalii, utraconych żniw, koszykarzy.
Ku czci ¶więtego powstało wiele bractw i kilka zakonów. Ludwika Bouffier zainicjowała w roku 1890 w Tuluzie we Francji dzieło zwane: "Chleb ¶w. Antoniego", tzn. jałmużna dla ubogich.
W ikonografii ukazuje się ¶w. Antoniego w habicie franciszkańskim. Do charakterystycznych atrybutów należą: książka (symbol nauki) i lilia (symbol niewinno¶ci), czasami ¶więty występuje z sercem płomiennym lub samym płomieniem na dłoni. Często ¶w. Antoni jest ukazywany z Dzieciątkiem Jezus.
Wspomnienie liturgiczne ¶w. Antoniego obchodzimy 13 czerwca

Kalendarium życia:

1195 W Lizbonie w Portugalii przychodzi na ¶wiat chłopiec (tradycja mówi, że było to 15 sierpnia - w ¶więto Wniebowzięcia Naj¶więtszej Maryi Panny). Na chrzcie otrzymuje imię Fernando (Ferdynand). Jego ojciec, Martino di Alfonso, był ponoć potomkiem jednego z wodzów wypraw krzyżowych. Kiedy chłopiec podrósł, rodzice wysyłają go na naukę do szkoły katedralnej przy ko¶ciele Bożej Rodzicielki w Lizbonie. 
1210 Jako 15-letni młodzieniec Fernando wstępuje do klasztoru należącego do Kanoników Regularnych ¶w. Augustyna (augustianów). 
1212 Zostaje przeniesiony na własną pro¶bę do Coimbry. W ten sposób chce uniknąć wizyt krewnych i przyjaciół, które nie pozwalały mu ostatecznie oderwać się od ¶wieckiego ¶wiata. W klasztorze ¶w. Krzyża w Coimbrze pozostaje przez osiem lat. Przez ten czas w zaciszu bogatej biblioteki klasztornej studiuje Pismo ¶więte i rozprawy teologiczne. Nie przypuszcza wówczas, że studia te staną się podstawą jego późniejszej pracy apostolskiej. Póki co młody augustianin wytrwale kształci się i ćwiczy w nabożnych rozmy¶laniach. 
1220 Otrzymuje ¶więcenia kapłańskie. 
Zima 1220 Po usłyszeniu wie¶ci o męczeńskiej ¶mierci pięciu franciszkańskich misjonarzy zamordowanych w Maroku, Fernando postanawia i¶ć w ich ¶lady. Rodzi się w nim pragnienie męczeństwa. 
Lato 1220 Zostaje przyjęty do zgromadzenia braci mniejszych i przyjmuje imię Antoniego. 
Jesień 1220 Wyrusza na misje do Maroka. Ciężka choroba uniemożliwia mu jednak podjęcie pracy misjonarza. 
1221 Miotany wichrem okręt, kt rym płynie niedoszły męczennik, przypadkowo przybija do brzegów Sycylii. Tam Antoni trafia do klasztoru franciszkanów znajdującego się niedaleko Messyny. 
Maj/czerwiec 1221 Bierze udział w kapitule generalnej zgromadzenia braci mniejszych, która odbywa się w Asyżu. Tam po raz pierwszy spotyka ¶w. Franciszka. 
1221 Po "kapitule namiotów" brat Antoni zostaje przydzielony do małego domu zakonnego w prowincji Romania (północne Włochy), gdzie pełni posługę kapłańską. Przez pewien czas przebywa w pustelni w Monte Paolo w pobliżu Forli, oddając się postom i nabożnym rozmy¶laniom. Czeka na wskazówkę od Boga co do dalszej drogi życia. 
1222 W Forli podczas uroczysto¶ci z okazji ¶więceń kapłańskich wygłasza pierwsze kazanie. 
1223 Wędruje po północnych Włoszech, słowem zwalczając szerzącą się tam herezję. 
1223-1224 Wykłada teologię w Bolonii. 
1224-1227 Jest kaznodzieją we Francji, gdzie w owych czasach heretycy dopuszczali się mordów na katolickich duchownych i wiernych. Jego praca duszpasterska zyskuje szczególne uznanie i Antoni zostaje kustoszem zakonu w Limoges. 
1227 Zostaje prowincjałem zakonu ¶w. Franciszka w północnych Włoszech. W powierzonej sobie prowincji Antoni broni zagrożonej przez herezję wiary siłą swego słowa oraz zakładając nowe klasztory. Pracuje ponad siły. Po trzech latach ze względu na zły stan zdrowia prosi o zwolnienie z obowiązków prowincjała. 
1228 Wraz z delegacją franciszkanów udaje się do Rzymu, by zasięgnąć rady Ojca ¶więtego w sprawie przyszło¶ci ruchu franciszkańskiego. Tam w obecno¶ci Papieża i najwyższych dostojników Ko¶cioła wygłasza kazanie. 
1230 Osiada na stałe w Padwie. 
1231 Codziennie przez 40 dni Wielkiego Postu Antoni głosi w Padwie kazania pasyjne. 
Wiosna/lato 1231 Mimo złego stanu zdrowia wyrusza do Werony. Chce prosić władcę tego miasta, Ezzelina da Romano, by uwolnił bezprawnie więzionych ludzi. Po nieudanej misji osiada w Camposampiero, niewielkiej miejscowo¶ci niedaleko Padwy. Tam w nietypowej celi zbudowanej między rozłożystymi konarami potężnego orzecha, zawieszony między niebem a ziemią, w ciszy oddaje się nabożnym medytacjom. 
Czerwiec 1231 Stan zdrowia schorowanego Antoniego wyraźnie się pogarsza. Prosi braci, by zawieźli go do jego ukochanego klasztoru NMP w Padwie. W drodze do Padwy ze względu na skrajne osłabienie chorego musiano zatrzymać się w Arcelli (przedmie¶cia Padwy). Tam 13 czerwca w ubogiej celi klasztoru klarysek odchodzi do Pana jeden z Jego największych kaznodziejów. 

.....................................................................................................................................................................................................................

Litania do ¶w. Antoniego z Padwy


Kyrie, elejson! Chryste, elejson! Kyrie, elejson!
Chryste, usłysz nas! Chryste, wysłuchaj nas!
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu ¶wiata, Boże,
Duchu ¶więty, Boże,
¶więta Trójco, Jedyny Boże,
¶więty Antoni Padewski - módl się za nami.
¶więty Antoni, przyjacielu serdeczny Dzieciątka Jezus,
¶więty Antoni, sługo Matki Niepokalanej,
¶więty Antoni, wierny sługo ¶więtego Franciszka,
¶więty Antoni, mężu ¶więtej modlitwy,
¶więty Antoni, perło ubóstwa,
¶więty Antoni, lilio czysto¶ci,
¶więty Antoni, obrazie posłuszeństwa,
¶więty Antoni, miło¶niku życia ukrytego,
¶więty Antoni, gardzący chwałą ziemską,
¶więty Antoni, wzorze miło¶ci Bożej,
¶więty Antoni, zwierciadło cnoty,
¶więty Antoni, kapłanie według Serca Bożego,
¶więty Antoni, za wiarę gotów na męczeństwo,
¶więty Antoni, filarze Ko¶cioła ¶więtego,
¶więty Antoni, apostole dusz ludzkich,
¶więty Antoni, bojowniku wiary,
¶więty Antoni, nauczycielu prawdy,
¶więty Antoni, potężny kaznodziejo Ewangelii,
¶więty Antoni, nawracający grzeszników,
¶więty Antoni, pogromco występków,
¶więty Antoni, aniele pokoju,
¶więty Antoni, odnowicielu dobrych obyczajów,
¶więty Antoni, zwycięzco serc,
¶więty Antoni, opiekunie uci¶nionych,
¶więty Antoni, postrachu złych duchów,
¶więty Antoni, wskrzeszający umarłych,
¶więty Antoni, przywracający rzeczy zgubione,
¶więty Antoni, chwalebny cudotwórco,
¶więty Antoni, ¶więty całego ¶wiata,
¶więty Antoni, ozdobo zakonu serafickiego,
¶więty Antoni, wesele dworu niebieskiego,
¶więty Antoni, drogi u Boga nasz po¶redniku,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy ¶wiata - przepu¶ć nam, Panie!
Baranku Boży, który gładzisz grzechy ¶wiata - wysłuchaj nas, Panie!
Baranku Boży, który gładzisz grzechy ¶wiata - zmiłuj się nad nami!

Módl się za nami, ¶więty Antoni.
Aby¶my się stali godnymi obietnic Chrystusowych.

Módlmy się: Wszechmogący, wieczny Boże, Ty dałe¶ swojemu ludowi ¶więtego Antoniego z Padwy, znakomitego kaznodzieję i orędownika ubogich, spraw, aby¶my za jego wstawiennictwem prowadzili życie zgodne z Ewangelią i we wszystkich przeciwno¶ciach doznawali Twojej pomocy. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.