Rozdział 2

Zesłanie Ducha Świętego

¹ Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu.

Wj 23,14+

² Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali.

Dz 4,31; J 3,8+; Ps 104,30; Ps 33,6; J 20,22

³ Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden.

⁴ I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.

Dz 1,5+; Dz 1,8+; Łk 1,15+

⁵ Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem.

Łk 24,47; Mt 28,19; Kol 1,23 Rdz 11,1-9+

⁶ Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku.

⁷ Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? – mówili pełni zdumienia i podziwu.

⁸ Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? –

⁹ Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji,

¹⁰ Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu,

¹¹ Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże.

¹² Zdumiewali się wszyscy i nie wiedzieli, co myśleć: Co ma znaczyć? – mówili jeden do drugiego.

1Kor 14,23

¹³ Upili się młodym winem – drwili inni.

Pierwsze wystąpienie Głowy Kościoła

¹⁴ Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów.

¹⁵ Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia,

¹⁶ ale spełnia się przepowiednia proroka Joela:

Dz 2,33+; Jl 3,1-5; Iz 2,2

¹⁷ W ostatnich dniach – mówi Bóg – wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy – sny.

Rz 7,5+ Dz 11,27+

¹⁸ Nawet na niewolników i niewolnice moje wyleję w owych dniach Ducha mego, i będą prorokowali.

¹⁹ I sprawię dziwy na górze – na niebie, i znaki na dole – na ziemi. Krew i ogień, i kłęby dymu,

Dz 5,12

²⁰ słońce zamieni się w ciemności, a księżyc w krew, zanim nadejdzie dzień Pański, wielki i wspaniały.

Mt 24,29p

²¹ Każdy, kto wzywać będzie imienia Pańskiego, będzie zbawiony.

²² Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie,

Rz 10,9-13 Mt 2,23+ Łk 24,19; Dz 10,38; Łk 5,17

²³ tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście.

²⁴ Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim,

Ps 18,6 Dz 13,34-37

²⁵ bo Dawid mówił o Nim: Miałem Pana zawsze przed oczami, gdyż stoi po mojej prawicy, abym się nie zachwiał.

Ps 16,8-11

²⁶ Dlatego ucieszyło się moje serce i rozradował się mój język, także i moje ciało spoczywać będzie w nadziei,

²⁷ że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani ani nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu.

²⁸ Dałeś mi poznać drogi życia i napełnisz mnie radością przed obliczem Twoim.

²⁹ Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie, że patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy.

Ps 132,11; 2Sm 7,12; Mt 9,27+

³⁰ Więc jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego Potomek zasiądzie na jego tronie,

³¹ widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi.

³² Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami.

³³ Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go,

Dz 1,8+ Ez 36,27+; Dz 1,4-5+; J 15,26; Ef 4,8-11

³⁴ jak to sami widzicie i słyszycie. Bo Dawid nie wstąpił do nieba, a jednak powiada: Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej,

Ps 110,1

³⁵ aż położę nieprzyjaciół Twoich podnóżkiem stóp Twoich.

³⁶ Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem.

Flp 2,11+; Dz 2,23+

Pierwsze nawrócenie Żydów

³⁷ Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: Cóż mamy czynić, bracia? – zapytali Piotra i pozostałych Apostołów.

Dz 16,30; Łk 3,10

³⁸ Nawróćcie się – powiedział do nich Piotr – i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego.

Mt 3,2+ Dz 1,5+

³⁹ Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz.

Dz 2,33+ Iz 57,19; Jl 3,5

⁴⁰ W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!

Dz 9,41; Pwt 32,5; Mt 17,17; Flp 2,15; Dz 1,5+

⁴¹ Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz.

Życie pierwotnego Kościoła

Dz 4,32-35; Dz 5,12-16

⁴² Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie.

⁴³ Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów.

Dz 5,11-12; Łk 1,12+

⁴⁴ Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne.

Dz 4,32; Dz 4,34-35

⁴⁵ Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby.

Dz 6,1

⁴⁶ Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca.

⁴⁷ Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.

Dz 4,21; Dz 4,33; Dz 5,13 Dz 2,41+